به یاد آن روزها که هوا دلپذیر شد . . .

روزهای خون و آتش ، روزهای فریاد آزادی

من که اون روزها نبودم، ولی خیلی چیزها رو الآن دارم درک می کنم.

اصلا کاری به تلویزیون و حرفهای اون دوره ای ها ندارم! اما تاریخ رو که بخونی، دنیا رو که ببینی همه چیز رو به راحتی درک می کنی.

وقتی یه دنیا کفر پشت یه نفر آدم بایستن، معلومه اون یه نفر کسی نمی تونه باشه جز دیو !

کسی که کشورش را به ناچیزترین خوشی هایش فروخت. کسی که از کشتن جوانان کشورش هیچ باکی نداشت. ای شاه خائن آواره گشتی، خاک وطن را ویرانه کردی . . .

وقتی یه دنیا کفر جلوی راه یه ملت می ایسته، معلومه که اون ملت کارش درسته !

معلومه کسی که به تنهایی در برابر ظلم ایستادگی کرد و ملتی سردرگم را رهبری کرد، نمی تواند زمینی باشد؛ آن فرد یقینا از تبار فرشتگان بود؛ آری، دیو چو بیرون رود، فرشته درآید.

فرشته ای که مامور خدا بود تا ایران را از چنگال استبدادگران برهاند.

فرشته ای که یاد و خاطره بزرگان این سرزمین را زنده کرد.

فرشته ای که از هیچ قدرتی هراس نکرد و به راحتی گفت: نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی

جاویدان باد ایران عزیز که فرزندانی دارد دلاور، هزاران فرزند گمنام !

شهیدانی که دیگر در بین ما نیستند تا دستاوردهای انقلاب عظیمی که خلق کردند را ببینند؛

 در بهار آزادی، جای شهدا خالی

و باز هم حادثه آفریده شد ،

و باز هم ملت ایران حرف خود را گفت و باز هم همه فریاد زدند که تا آخر با انقلابشان خواهند بود

ویرایش پست در شامگاه بیست و دو بهمن  سال ۱۳۸۶